Posts tonen met het label Jeroen van Loon. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Jeroen van Loon. Alle posts tonen

zondag 1 oktober 2017

Skypen met kunstenaars digitale kunst


Het Dutch Digital Art Museum Almere (DDAMA) viert haar eerste jaar bestaan met een Skype sessie met kunstenaars van digitale kunst. De sessie vindt plaats op donderdag 5 oktober van 6 tot 8 uur in de Voetnoot aan het Stadhuisplein in Almere. Toegang voor volwassenen 5 euro; tot 16 jaar 2,50 euro.

Het museum heeft voor de Skype sessie een nationale en internationale keur aan kunstenaars van digitale kunst uitgenodigd. Internationaal bekende kunstenaars zijn Pinar en Viola; nationaal hebben medewerking toegezegd: Kees de Groot, Martin Boverhof, Sander Veenhof en Dario Bardic.

DDAMA werd precies een jaar geleden geopend op de vijfde verdieping van het WTC in Almere. In 2017 verhuisde DDAMA naar de Voetnoot tegenover het stadhuis van Almere. In het eerste jaar van haar bestaan heeft het museum een expositie van 13 digitale kunststukken van o.a. Jeroen van Loon en Jan Coenen tentoongesteld. Verder heeft DDAMA rondleidingen verzorgd voor scholen o.a. ROC Flevoland en groepen zoals Lions. Ook heeft het museum discussieavonden verzorgd over Cyberpersten n.a.v. de installatie Kill Your Darlings van Jeroen van Loon.

Dit project is mogelijk gemaakt dankzij de donatie van een Cisco video conference unit door Unet BV in Almere.


Bron: DDAMA

donderdag 9 februari 2017

Future proof!? De toekomst van digitale kunst


Futureproof!? Dit was de titel van een symposium voor de museumwereld, gericht op de conservering van born-digital/software base art, die werd gehouden in het Stedelijk Museum Schiedam.

Deelnemers
Het symposium werd bezocht door een gemengd publiek van museummedewerkers en wetenschappers. Zo waren er medewerkers van museum Kröller-Müller, het Nationaal Archief, Beeld en Geluid, Het Nieuwe Instituut (het oude Architectuurmuseum NiA), Museum of the Image (MOTI) en Amsterdam Museum. Wetenschappers kwamen van de Universiteit van Amsterdam Media Studies en van de Rotterdam University of Applied Sciences. Onder de sprekers waren ook buitenlandse museum medewerkers van bijv. Tate Museum in Londen, maar ook van HEK in Zwitserse Bazel.Het symposium was georganiseerd door het LI-MA, het instituut dat video werken en digitale kunst collectioneert, distribueert, archiveert en conserveert. Opvallend was de afwezigheid van software experts.

Ik was aanwezig in twee hoedanigheden: als curator van Pre-internet en als vrijwilliger van het Dutch Digital Art Museum Almere (DDMA). Als curator Pre-Internet binnen Electronic Media Reporting heb ik te maken met de online ijstijd, waarin tussen 1969 en 2002 veel beeldplaten CD-ROMs, CD-I’s en mini discs etc zijn geproduceerd, die nu  nauwelijks meer toegankelijk zijn. Als vrijwilliger bij DDAMA heb ik te maken met digitale kunst dat kan variëren van installaties zoals Kill Your Darlings van Jeroen van Loon tot screenkunst and augmented kunst zoals van Akha Hulzebos.

Symposium
Gaby Wijers, manager van Li-MA opende het symposium met een opsomming van digitale kunsttentoonstellingen. De nieuwste expositie is Human / Digital: a symbiotic love affair, Digital Art from the Hugo Brown Family Collection in de Kunsthal in Rotterdam. Jammergenoeg vermeldde ze niet het Almeerse initiatief.

Het symposium deed mij denken aan mijn eerste jaren van elektronisch uitgeven in de kranten- en boekenuitgeverij. Maar nu is het anders aangezien i.p.v. tekst de content vnl. beeld en in mindere mate geluid is. Het gaat nu over presenteren, archiveren en conserveren van beeld en geluidsmateriaal. Want hoe ga je na een aantal jaren weer een installatie presenteren, terwijl de hardware en de besturingssoftware bijvoorbeeld weer een paar versies verder zijn
Dat vereist archiveren en conserveren. Zo kan bijvoorbeeld een installatie gemaakt met bepaalde software zo worden geëmuleerd dat  de content weer bekeken kan worden. Maar dan blijven er vragen: moet je het  geëmuleerde materiaal dezelfde vaart of het gebrek eraan geven als het origineel.In 1997 verscheen de CD-ROM Ceremony of Innocence, een interactieve bewerking van Nick Bentock's  Griffin & Sabine boekentrilogie, ontwikkeld in Peter Gabriel's studio Real World. Probeer de eerste CD-ROM-versie maar eens opnieuw uit te brengen onder Windows 10 of te vertalen naar het huidige internet.

Interessant was de presentatie van het Museum of the Image (MOTI) in Breda. In de presentatie Procrastination: spave, time, back-ups werd ingegaan op het proces van acquisitie van een digitaal kunstwerk. Wat koop je als conservator: één versie of evt. vervolgversies. Het lijkt wel software: koop je een installatie met Windows 95 of spreek je met de kunstenaar af dat je ook de volgende versies, dus nu Windows 10, ontvangt. Het MOTI archief is ondergebracht bij het Stedelijk in Amsterdam.


Een goede demonstratie van de problemen van archiveren en conserveren gaf Tjarda de Haan, de e-curator en web-archeoloog van Amsterdam Museum, die zich bezighoudt met de restauratie van De Digitale Stad uit 1994. Vorig jaar is het restauratieproject begonnen met het leesbaar maken van een computertape door studenten van de Universiteit van Amsterdam en de Vrije Universiteit. Als resultaat moet de millenial zich door De Digitale Stad kunnen bewgen met een stadsplattegrond en met verwondering kunnen kijken naar wat de internet noviet in 1994 interesseerde. 

Tentoonstelling
Opwindend was de rondleiding door de expositie van Geert Mul door een digitale kunstenaar zelf.  Op drie verdiepingen liet hij werk zien van de afgelopen 25 jaar.Met het symposium in het achterhoofd was het duidelijk dat deze tentoonstelling niet zomaar in een middagje gepiept was. Er zijn de nodige draden, piefjes en palletjes aan te pas gekomen. Maar het is een mooie tentoonstelling. Hoogtepunt voor mij was de Chinese wand met landschappen. Geert Mul legde voor het publiek uit dat in Nederland een landschap horizontaal is, maar niet in China, waar een landschap verticaal is. Voor een digitale kunstenaar betekent dat een aaneenschakeling van verticale landschappen. Technisch zit dit werk mooi in elkaar met een instrument dat reageert op de afstand van de kijker tot een atenne; het apparaat heet theremin. Ook is het werk artistiek verantwoord. Het is een veelzijdige tentoonstelling. Maar haast u, de tentoonstelling Match maker is nog te bezichtigen tot 12 februari 2017.

vrijdag 17 januari 2014

Publiek internet gevierd in Museum voor Communicatie

Gisteren was er een klein feestje in het Museum voor Communicatie. Er was een avondbijeenkomst georganiseerd rond de nieuwe permanente tentoonstelling Muscom needs internet. Er waren drie presentaties, die qua onderwerp goed geprogrammeerd waren. En na de presentaties was er een drankje.

Na de inleiding mocht ik de eerste presentatie verzorgen over 1994, het jaar waarin consumenteninternet doorbrak. Het is het verhaal over de doorbraak van consumenteninternet in Nederland. Vanaf 1980 konden consumenten via de onlinedienst Viditel van de PTT informatie ophalen en een rudimentaire e-mail service gebruiken. Tot 1 januari 1997 waren er 325.000 gebruikers die wel eens gebruik maakten van de dienst. Toen De Digitale Stad (DDS) haar poorten openden in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen in Amsterdam kwamen daar Amsterdammers op af, maar ook potentiele gebruikers uit het hele land. Het weekblad De Groene meldde op 23 maart 1994, dat reeds 12.000 gebruikers waren geregistreerd. En op 1 januari 1997 waren er in Nederland bij meerdere internetdiensten (DDS, Euronet*Internet, Planet Internet en World Online) 1 miljoen gebruikers geregistreerd. Het aantal gebruikers, dat de videotexdiensten van Viditel en Videotex Nederland in 17 jaar wisten op te bouwen, werd in drie jaar verdrievoudigd dan zij de verstorende technologie van internet.
Leuk was om te merken dat één mevrouw ooit Viditel had gebruikt in de bibliotheek en niemand van het publiek World-Onlineaandelen had gekocht (sommige aanwezigen waren er ook nog te jong voor).
Ik had ook nog een nawoord in mijn binnenzak, maar dat ben ik vergeten uit te spreken. Marshall McLuhan stelde in zijn boek Understanding Media (1974): Een nieuw medium is nooit een toevoeging aan de oude media noch laat het de oude media met rust. Het nieuwe medium houdt niet op met het wegdrukken van oudere media, totdat het nieuwe vormen en plaatsen heeft gevonden in het medialandschap”.
Sinds de jaren zestig is online bezig geweest met het veroveren van strategische posities in de media. Online pioniers zoals Lickleder en Dough Engelbart zagen een nieuwe wereld voor zich. Chriet Titulaer presenteerde op de Nederlandse televisie zelfs een wondere wereld met elektronische berichtendiensten, beeldtelefonie, elektronisch bestellen en winkelen, elektronisch bankieren, elektronisch uitgeven en elektronisch vertalen. Voornamelijk technische zaken, die in het pre-internet tijdperk reeds rudimentair waren ontwikkeld.
Maar dank zij internet kwam er een vliegwiel effect tot stand. Er kwam een brede gebruikersbasis en  er was een grote vooruitgang in de technologie zoals e-mail,, icu,  Skype, e-shoppen, e-bankieren, digitaal uitgeven en vertalen. Internet heeft reeds ingegrepen in de technologie en economie, maar gaat nu nog een aantal tandjes verder en zal nog dieper ingrijpen het dagelijks leven, de sociale gewoontes en het  beïnvloeden van de levensstijl. Dames en heren: Life needs internet en het Museum voor Communicatie ook.
Mijn (uitgebreide) presentatie is beschikbaar op Scribd.

Bram van Montfoort was de tweede spreker. Hij heeft een jaar geleefd zonder internet en heeft daar een boek over geschreven. Hij verteld over de wederwaardigheden die hij in dat jaar heeft meegemaakt: geen internet en geen Facebook. Hij merkte dat hij moeite kreeg om zich in te schrijven voor een HBO opleiding. Zijn reacties op verzoeken waren niet per kerende post. En na één jaar in het klooster van de analoge media wachtten hem duizenden mailtjes. Zijn ervaringen deelt hij via een analoog medium, het boek Een jaar offline.
Het werd duidelijk dat het tempo van zijn leven veranderde en dat brieven schrijven weer tot een kunst verheven werd. En herken ik dat brieven schrijven. Ik heb op kostschool gezeten, maar ook tijdens mijn studie schreef ik veel brieven naar mijn ouders, vrienden en vriendinnen, waarin ik vertelde wat ik meegemaakt had en wat de toekomstidealen waren. Dat zie je niet meer terug in de e-mails en FB postings.
Het project van Bram van Montfoort duurde een jaar. Er zijn eerdere vergelijkbare projecten van internetonthouding geweest, maar die waren korter en uiteraard in een ander tijdsgewricht. Zo heeft Jeroen van Loon, de derde spreker, ook een twee maanden zonder internet doorgebracht tijdens zijn studie. Hij kreeg RSI en besloot internet links te laten liggen. In 2011 werd door de Hogeschool van Utrecht in het kader van een onderzoek internetonthouding opgelegd aan zestien mensen een week lang internetloos op. Ook legden ze zichzelf en hun 'ontwenningsverschijnselen' vast op camera. En, als ik het goed heb, lieten in 1996 een aantal internetfanatici in Rotterdam zich opsluiten voor een periode (van twee weken of een maand?) en brachten verslag over de onthouding uit in het NRC en op de radio.  Natuurlijk zijn er grote verschillen tussen internetgebruikers in 1996 en 2012. In 2012 heeft internet al veel meer ingegrepen op het dagelijkse leven van mensen.

Over het project Life needs internet van Jeroen van Loon heb ik als eens een posting geschreven. Intussen heeft de internet kunstenaar een grote collectie van meer dan 300 brieven. Deze collectie is ondergebracht in een installatie die intussen een nieuwe vormgeving heeft gekregen en beter toegankelijk is. Zo is er nu te zoeken op een aantal categorieën zoals geslacht, leeftijd en landen evenals categorieën zoals vrije tijd, online/offline en  pre-internet. De vertellen over de ervaringen van mensen met internet. Ze juichen over het gemak om contact te maken, stellen zich vragen over big brother en kinderen geven aan dat zij maar een bepaalde tijd achter de computer mogen zitten om te internetten. Het Museum voor Communicatie heeft nu een selectie gemaakt uit deze collectie en stelt deze acht brieven permanent ten toon onder de titel Muscom needs internet. Ook voor het museum is dit een waardige entree in de wereld van internet.  

dinsdag 14 januari 2014

Do 16 jan. presentatie Muscom Needs Internet.
Jeroen van Loon, Jak Boumans en Bram van Montfoort spreken. aanmelden@muscom.nl

15 januari 1994
opening De Digitale Stad
 

donderdag 2 mei 2013

Mijn laatste handgeschreven brief

Gisteren besteedde ik aandacht aan XS4ALL, een van de eerste Nederlandse internetaanbieders die zijn servers twintig jaar geleden geopend voor consumenten. Gisteren werd ook mijn (misschien laatste) handgeschreven brief online gepubliceerd in het kader van het project Life needs internet.

Ik ontmoette de digitale kunstenaar van dit project in Graz (Oostenrijk) vorig jaar tijdens de prijsuitreiking van de European Youth Award. In het kader van zijn project vraagt Jeroen van Loon aan mensen om hem een ​​handgeschreven brief te sturen over hun kennismaking en ervaring met internet. Mijn brief is vier pagina's lang en beschikbaar op de internetsite Life needs internet.

Voor deze posting heb ik de eerste twee alinea's gekopieerd van mijn brief getiteld Van een lijntje met de hemel naar (draadloos) internet.
Op 1 februari 1970 stond ik op de kade van Hoek uit Holland. Na vier jaar US was ik weer thuis. Ik kwam van de aangename sub-mediterrane klimaat van New Orleans in de extreme kou van Nederland. En dit was niet alleen het weer, maar ook vanwege de drastische verandering in mijn leven.

Vanaf mijn 11e jaar heb ik mijn leven in seminaries had doorgebracht, kostscholen voor studenten die werden opgeleid voor de rooms-katholieke priesterschap. Het leven in deze instellingen was heel ascetisch. Van de vroege ochtend tot de late avond waren ze bezig met de communicatie met de onzichtbare godheid in de vorm van gebed, meditatie, contemplatie en rituelen in tussen studie. Tot mijn 25e jaar draaide mijn leven rond spiritualiteit of beter nog een lijntje met de hemel.

Daarna volgen nog vier kantjes.

Life needs internet is niet een project, waarvoor men wordt gevraagd. Iedereen kan een handgeschreven brief indienen en beschrijven hoe h/zij kennismaakte met het internet of hoe Internet  zijn of haar dagelijks leven beïnvloedt.

donderdag 3 januari 2013

Met het boek op tafel


© RTL4, EditieNL, 2013

Gisteren - op mijn verjaardag - zond RTL4 in het oprogramma EditieNL een item uit over periodieke onthouding van sociale media. Daarin komt Jeroen van Loon voor, een winnaar van de European Youth Award (EYA) met zijn project Life needs internet.

Jeroen was social-mediaverslaafd. In 2010 besloot hij tot 2 maanden onthouding van internet. Hij kickte af en met succes. In het filmpje vertelt hij hoe dat ging.

In het filmpje ligt voor zijn computer een stapeltje boeken. Bovenop ligt Toen digitale media nog nieuw waren! Leuk verjaardagscadeautje.